Czy certyfikaty samopodpisane na serwerach wewnętrznych to problem?

Nie dlatego, że są samopodpisane, ale z powodu tego, co zwykle im towarzyszy. Certyfikat samopodpisany szyfruje równie dobrze jak każdy inny; problemem jest zaufanie. Klienci nie mogą sprawdzić go względem znanego urzędu, więc użytkownicy i administratorzy uczą się klikać mimo ostrzeżeń lub wyłączać weryfikację w skryptach, a ten sam nawyk pozwala przeoczyć prawdziwe przechwycenie. Certyfikaty samopodpisane na urządzeniach mają często słabe lub domyślne klucze, nikt nie śledzi ich ważności i nikt za nie nie odpowiada. Lepszy wzorzec to wewnętrzny urząd certyfikacji, wystawiający certyfikaty w miarę możliwości automatycznie, którego certyfikat główny jest rozesłany na zarządzane urządzenia, z inwentarzem każdego certyfikatu i jego daty ważności. W urządzeniach, które dostarczane są tylko z certyfikatami samopodpisanymi, takich jak drukarki czy sterowniki, wymień certyfikat, jeśli urządzenie na to pozwala, i trzymaj je w segmencie z ograniczonym dostępem. Certyfikaty samopodpisane należą też do Twojego inwentarza postkwantowego: każdy ma typ i rozmiar klucza, które kiedyś trzeba będzie zmienić.

← Wszystkie pytania (40): Szyfrowanie i ruch szyfrowanyWszystkie tematy